جایزه نوبل ادبیات 2007 در حالی به دوریس لسینگ اعطا شد که او به علت بیماری قادر به حضور در مراسم آکادمی سوئد نبود و ناشر او نیکولاس پیرسون، متن سخنرانی این نویسنده را خواند. 
دوریس لسینگ که اکنون 88 ساله است، در سخنرانی تقریبا طولانی خود به موضوعات متعددی اشاره کرد; از کودکی اش در آفریقا و علاقه نداشتن جوانان در کشور‌های ثروتمند به کتاب خوانی تا انتقاد شدید از رهبران زیمبابوه به علت کوتاهی در مبارزه با فقر در این کشور. لسینگ نوشته بود:
«جوانان در کشور‌های مرفه، علاقه شان را به کتاب خوانی از دست داده اند و در عوض ترجیح می‌دهند با تلویزیون و اینترنت خود را مشغول کنند. 
این انقلابی است که هنوز تاثیرات آن بر جهان به درستی مشخص نشده است. چگونه ما و اذهان ما توسط اینترنت تغییر پیدا می‌کند. اینترنت کل نسل ما را به سوی پوچی سوق داده است. ما در فرهنگ شکسته ای زندگی می‌کنیم که مردم هیچ نمی خوانند و از دنیا اطلاعی ندارند. در حالی که کشور‌های فقیر آفریقایی که قادر به خرید غذای خود نیستند، تشنه کتاب خوانی هستند. عطش آن ها برای کتاب خوانی یک واقعه شگفت انگیز است که همه جا قابل مشاهده است. »
این نویسنده انگلیسی زاده کرمانشاه در ادامه نامه خود آورده بود:
«اغلب از نویسندگان می‌پرسند شما چگونه می‌نویسید؟ با یک ماشین تایپ؟ اما سوال اصلی این است که آیا شما تاکنون جای خلوتی پیدا کرده اید که بتوانید در آن جا بنویسید; جایی که در آن جا بتوانید راحت تمرکز کنید و کلماتی را که شخصیت‌های شما آن ها را بر زبان می‌آورند، پیدا کنید. 
اگر نویسنده ای نتواند چنین مکانی را پیدا کند، شعرها و داستان ‌هایش محکوم به شکست خواهند بود. نویسندگان هر زمان یکدیگر را می‌بینند، در مورد چنین مکانی با هم صحبت می‌کنند. »
لسینگ در بخشی از متن سخنرانی اش، روبرت موگابه، رئیس جمهور زیمبابوه را متهم کرده بود که با قلمرو ترسی که ایجاد کرده، فرصت کتاب خوانی یا کتاب نویسی را از مردم این کشور گرفته است. وی اشاره کرده بود، نرخ تورم هشت هزاردرصدی در زیمبابوه که بالاترین می‌زان در کشور‌های جهان است، امکان هرگونه خرید کتاب را از شهروندان آن گرفته است. او همچنین نوشته بود:
«می گویند مردم از دولتی که شایسته شان است برخوردارند، اما فکر می‌کنم درباره زیمبابوه این گونه نیست. قبل از آن که حکومت ترسناک موگابه روی کار بیاید، خرید یک کتاب انگلیسی در زیمبابوه با درآمد چند ماه آن ها برابر بود، اما بعد از روی کارآمدن موگابه، اکنون برای خرید یک کتاب باید درآمد چند سال را به آن اختصاص داد. زیمبابوه هیچ نویسنده ای از خود نخواهد داشت، و حداقل در زمان حکومت موگابه این طور خواهد بود. »
به گزارش ایسنا به نقل از رویترز، لسینگ در بخشی از متن سخنرانی خود به خاطرات تلخش از آفریقا اشاره و اظهار کرد ه بود:
«من معلمی را در مدرسه دیدم که هیچ کتاب درس و حتا گچی برای نوشتن بر روی تخته سیاه نداشت، اما به دانش آموزان خود که همگی شش تا 18 ساله بودند، از طریق کشیدن سنگ روی گرد و خاک درس می‌داد و فریاد می‌زد: 2 ضرب در 2؟
من دختر نوجوانی را دیدم که بدون کتاب درسی، با کشیدن تکه ای چوب روی خاک، الفبا می‌آموخت، در حالی که پس از طلوع خورشید، همه نوشته‌های او از بین می‌رفتند.»
لسینگ نوشته بود:
«من در آستانه در ایستاده ام و نظاره گر ابر‌هایی هستم که خاک را به آن جایی می‌دوانند که به من گفته اند هنوز جنگل بکری در آن جا هست...»
www.irannewsagency.com